Νοσταλγικές

Παίρνω την κούπα μου με το αχνιστό μου ρόφημα και κατευθύνομαι στο κρεβάτι. Ανοίγω για μια ακόμη φορά να αεριστεί το δωμάτιο και ξαπλώνω.

Η ησυχία με αγκαλιάζει, οι ατμοί με τις υπέροχες μυρωδιές φτάνουν και στην τελευταία κυψελίδα των πνευμόνων μου.

The wind cleans the eyes

Κι απόψε, μετά από καιρό, φυσάει ξανά, φυσάει ξανά και κάθε ριπή του ανέμου μου θυμίζει τη μορφή σου…

Άραγε, υπάρχεις ακόμη ή επέστρεψες πίσω, στον κόσμο της αέναης σιωπής και των ονείρων;

Τα ήσυχα βράδια

Τα ήσυχα βράδια που υπήρχαμε ο ένας για τον άλλο, που τις λέξεις μου τις συμπλήρωνες εσύ, που δεν ήταν ανάγκη να μιλάμε γιατί τα φωνήεντα ήσουν εσύ και λεξιπλάστης ο έρωτας. Κι ήταν η ζεστή σου αγκαλιά που διέκοπτε τη νοερή συνομιλία μας και το υγρό φιλί σου που έβαζε τέλος σε όποια σκέψη μου…

Της Ανατολής το πρωινό

Σάββατο πρωί… όπως κάθε Σάββατο ήμουν στο μαγαζί. Ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα, μια γνώριμη φωνή από το παρελθόν μου, με ξεσήκωσε. «που ΄σαι ρε μούτρο;». «Μυρτώ; Εσύ;». Και εκεί που νόμιζα ότι άλλο ένα Σαββατοκύριακο θα ήταν μια από τα ίδια, ξαφνικά είχα μια πρόσκληση για δείπνο! Είχα χρόνια να δω την Μυρτώ, από τότε που ζούσα στο Βέλγιο. Θυμάμαι τα υπέροχα φαγητά που μου μαγείρευε. Τώρα ήταν η σειρά μου

Λιλίκα η λουλού

Είναι Σάββατο βραδύ και η Λιλίκα η λουλού κάνει πιάτσα στη Συγγρού περιμένει τούς πελάτες για να βγάλει το νυχτοκάματο. Η Λιλίκα η λουλού είναι ψηλή γεροδεμένη με μακριές ξανθές μπούκλες μονό ότι κουτσαίνει λίγο από το ένα πόδι της έχει μείνει  από τον πόλεμο στο  Βιετνάμ. Αλλά αυτό δεν την εμποδίζει καθόλου στο να κάνει πιάτσα και να βγάζει πελάτες. Έτσι κάθε βραδύ φοράει ένα σουτιέν ενός τετάρτου κόκκινο,

mia_aporipsi_mpori_nanoiksi

Η φαντασίωση φούντωσε παραπάνω. Το εκτελεστικό απόσπασμα στάθηκε έτοιμο να τον εκτελέσει. Αυτό χρειαζόταν εκτέλεση. Έτσι για να μάθει άλλη φορά να μην αφήνει πριγκηπέσες και καρδιναλίους να περιμένουν.