Μια φορά και έναν καιρό

Μια φορά και έναν καιρό

Όλοι λένε για το κάρμα για τις ψυχές που πρέπει να συναντηθούν..λένε λένε, το ακοής από γνωστούς, φίλες…άντε και στο τσακίρ κέφι και από άγνωστες πήγες. Στην πραγματικότητα όμως εάν δεν το ζήσεις εσύ σε προσωπικό επίπεδο δεν μπορείς να το καταλάβεις και να το αισθανθείς φίλοι μου…..έτσι και εγώ κάποτε μέχρι και τώρα ζω κάτι παρόμοιο…….και θα σας πάω και εγώ στην δική μου μικρή ιστορία……σαν ένα παραμύθι που δεν ξέρουμε τελικά πια θα είναι η κατάληξη του……εάν θα χει happy end όπως τις πριγκίπισσες των παραμυθιών …αν και μερικές φορές σκέφτομαι ….ότι και αυτές έχουν τον δικό τους γολγοθα……που να τρέχεις από παλάτι σε παλάτι……με την κάθε κούλη… να σε ζαλίζει… αλλά εδώ που τα λέμε μια από τα ίδια είναι… και τώρα τι κάνουμε κόρες;;

Έχουμε τις κολλητές και δώστουυυυ να αναλύουμε αυτά που μας συμβαίνουν..και να προσπαθούμε να βρούμε λύσεις, να συνδράμει η μια την άλλη στον καημό της.… μόνο οι μοιρολογίστρες λείπουν και ο Πλουταρχος… σε background… ένα μπουκαλάκι ουίσκι και καμιά δεκάρια χαρτομάντιλα και είμαστε οκ… και ξεκινάμε…. λοιπόν.

Καλοκαίρι ήταν όταν τον είχα πρωτοδεί…ίδια δουλειά και οι δυο…ήμουν με την κολλητή μου και μιλάγαμε για την δουλειά ώσπου γυρίζω το κεφάλι και τον βλέπω… και κοκάλωσα… το χαμόγελο του τα μάτια του.… όλα του, δεν είχα ξανανιώσει έτσι ποτέ σαν να με χτύπησε ρεύμα χωρίς να αποκτήσω μπούκλα μαλλί… και ξεστομίζω στην φίλη μου και συνάδελφο μου ….παναγία μου τι όμορφος άντρας είναι …..αχχχ και να δούλευα μαζί του και τι δεν θα’ δινα… η δε κολλητή μου με κοίταζε σαν χαζή εεεεεε μου φώναξε ξυπνά πρέπει να παίξεις τζόκερ να μην έχει παίξει κανένας άλλος για να ρεφάρεις νικήτρια….. και πριν προλάβω να μάθω κάτι γι’ αυτόν που με μάγεψε έφυγαν….από το νησί.

Περάσαν τα χρόνια (τρόπος του λέγειν )….να κάνω και λίγο εφέ ρε κορίτσια……μέχρι που ήρθε ο καιρός και το σύμπαν τον έφερε ξανά μπροστά μου….δεν μπορεί λέω, δεν γίνεται να συμβαίνει αυτό…..δουλεύουμε μαζί…..φιλενάδα έλεγα στον εαυτό μου πρέπει να δείξεις τον καλύτερο εαυτό σου …..δουλεύεις 80 τοις εκατό;

Δούλεψε τώρα 100 τοις εκατό….!!! Κάθε μέρα που πέρναγε τον ερωτευόμουν όλο και πιο πολύ….τον θαύμαζα και τον θαυμάζω ακόμα, για τα αστεία του που εκεί που είσαι θυμωμένη και είσαι έτοιμη να εκραγείς φτάνει ένα αστείο του να σκάσεις χαμογελάκι μέχρι να μην μπορείς να σταματήσεις τα γέλια, για τον επαγγελματισμό του…..την σοβαρότητα του.… ακόμα και όταν στεναχωριόταν… όλα του ήταν όμορφα.

Ένιωθα μέσα μου σαν παιδί όπως πιστεύω ότι ένιωθε και αυτός υπήρχε φλερτ αλλά ήταν λες και ήμασταν σε ένα ασανσέρ μέσα και πηγαίναμε πάνω κάτω, πότε ερχόταν κοντά μου πότε απομακρυνόταν σαν να φοβόταν να με πλησιάσει να δεθεί.… και αυτό συνεχιζόταν για 6 μήνες, όσο κρατούσε η δουλειά… και μπήκε ο χειμώνας και σταμάτησα να τον βλέπω… και ξανά κλείστηκα στην μουντή και καθημερινή ζωή μου… απλά τον σκεφτόμουν και γελούσα κάπου κάπου… ελπίζοντας …. να τον ξαναδώ …και έγινε και ξαναπήγα για δουλειά στον ίδιο χώρο …και ήταν πιο ζεστός και άρχιζε και ερχόταν ακόμα πιο κοντά, μου από πέρσι.… και αυτό με ηρεμούσε, αλλά όπως τα παραμύθια υπάρχει και στην πραγματικότητα μια κακιά μάγισσα που ζήλευε την πριγκίπισσα για την τόση χαρά της και ήθελε να τους χωρίσει να τους κάνει να μισήσει ο ένας τον άλλον γιατί ήθελε το βασιλόπουλο για εκείνη, με κάθε κόστος με ψέμματα, διχόνοιες και καθρέφτη καθρεφτάκι μου είμαι πιο όμορφη από την πριγκίπισσα;

Φίλες μου παντού υπάρχει μια κακιά μάγισσα που θα σας μισεί γιατί μπορεί να είστε καλύτερες από εκείνη …ακόμα και να θέλει να σας βλάψει και με τα μάγια της να τους θολώσει όλους….και να μην βλέπουν τι πραγματικά είναι… μας δίνει το μήλο το τρώμε και κοιμόμαστε και εμείς και ο άντρας που ποθούμε… μέχρι να φιλήσει ο ένας τον άλλον και να ξυπνήσουμε… και επιτέλους να ζήσουμε αυτό το παραμύθι στην τωρινή ζωή… αυτή η ιστορία λοιπόν δεν έχει  happy end  γιατί ακόμα δεν έχει τελειώσει ο κύκλος έμεινε μίσος, και όπως λένε το σύμπαν θα καθαρίσει για εμάς ……για να κοιμηθούμε εμείς καλά και εσείς καλύτερα γιατί τα παραμύθια υπήρχαν και θα υπάρχουν.

Με αγάπη μια πληγωμένη πριγκίπισσα !!!!

Μαρία Σαραλιώτη

Αν ηταν ολη η ζωη σαν την θαλασσα,βαθια και απεραντη,τοτε ολα θα ηταν
καθαρα σαν τα νερα της και αληθινα σαν τα κυμματα της.ενα απεραντο μπλε
ταξιδι............
Μαρία Σαραλιώτη

Άσε το σχόλιο σου

avatar
  Παρακολούθησε τις απαντήσεις  
Ενημέρωσε με για