Δύο κόσμοι

Δύο κόσμοι

Κάνει λίγο ψύχρα δε βρίσκεις;
Μονολόγησε και χαμήλωσε το βλέμμα
Είχε πιει δυο τεράστια ποτήρια κόκκινο κρασί
Τ’ αυτιά της ακόμη βούιζαν από τη μουσική
Περπατούσε ευθεία
Όχι λοξά αν και θα μπορούσε να λοξοδρομήσει
Έτσι γιατί κάπου κάπου θέλει και να παραβιάσεις τα καθωσπρέπει της ζωής
Στο δρόμο ησυχία 
Ειδικά τις πρώτες πρωινές ώρες αυτή η αρμονία είναι ανάπαυλα για το σώμα
Ανησυχούν οι σκέψεις όμως
Τα δάχτυλα μυρμηγκιάζουν
Απαιτούν και συναινούν να γράψουν
Τις γαργαλάει κάτι
Κανείς δεν ξέρει τι ρόλο παίζει αυτός ο κρυφός ερεθιστικός παράγων
Σκέφτηκε αυτά που συζητήθηκαν
Ένα κορίτσι
Μια απόπειρα αυτοκτονίας ευτυχώς αποτυχημένη
Ένα εφηβικό σώμα συνεχώς σ’ έκρηξη
Και ένα θάρρος παράδοξο
Γιατί θέλει θάρρος όλο αυτό ξέρεις
Να το σκεφτείς
Να το σχεδιάσεις
Να το πράξεις
Σκέφτηκε και το δικό της παιδί
Το θυμό της και το τρόπο αντίδρασης κραυγής της
Κραυγές είναι όλα αυτά κραυγές σε μια ζωή που δεν προσέχουν τα σημάδια
Μα τι παρατηρούν οι άνθρωποι;…
Τα προσωπεία και όχι τ’ αληθινά πρόσωπα
Φοράνε γυαλιά και δεν ανοίγουν αυτιά
Ένα κορίτσι μένει μόνο
Σ’ ένα δωμάτιο νοσοκομείου 
Να μη χαράξει άλλο τον εαυτό της
Να μη χαραχθεί ανεξίτηλα η λέξη κατάθλιψη επάνω της
Μια γυναίκα μάνα κλαίει
Αναρωτιέται τι κάνω λάθος…
Τι είπα λάθος…
Κάπου ανάμεσα σε κλάματα και γέλια
Της λέει μια φωνή γυναίκεια
Μίλα
Θες να σου πω πρώτη εγώ;…
Πως μπορείς να μιλάς πλέον για πολύ δυσάρεστα πράγματα και να μη σε πιάνουν λυγμοί χρειάζεται θυσία ψυχής
Όταν χώρισαν εκείνη η γυναίκα ένιωσε λιγότερο ενοχοποιημένη
Η δεύτερη πιο χαροποιημένη

Άσε το σχόλιο σου

avatar
  Παρακολούθησε τις απαντήσεις  
Ενημέρωσε με για