Με το βλέμμα στον ουρανό...

Να μείνεις σ’ αυτά που καθρεπτίζεται ο εαυτός σου.
Σ’ κείνα που φανερώνεται η ψυχή.
Σ’ αυτά που κοιτάζουν μέσα και όχι έξω.
Σ’ αυτά που μιλούν χωρίς λέξεις.
Σ’ εκείνα που αγκαλιάζουν.

Στα ζεστά, στα ονειροπόλα…
Σ’ εκείνα που έχουν στραμμένο το βλέμμα τους στον ουρανό… σαν του μικρού παιδιού που χαμογελά σαν αντικρύζει τον άγγελό του!

spiral-3108161_1920

Το φως της λάμπας της έδειξε ένα μικρό παιδί που καθόταν σταυροπόδι πάνω σε ένα μαξιλάρι σαλονιού. Τα μαλλιά της ήταν ξέπλεκα. Το πρόσωπο της σοβαρό και ώριμο, χωρίς ίχνος χαράς, μάλλον αυστηρό έμοιαζε. 

_Γιατί της είπε τραυλίζοντας. Γιατί δε με ακολούθησες;

Μικρός Θάνατος

Πρέπει – αστεία λέξη για το μικρό θάνατο. Πρέπει να χαμογελάς, να δείχνεις πως ζεις και ας σαπίζεις μέσα σου αργά – αργά. Εμφανίζεις τον κλόουν εαυτό που έχτισες για στιγμές εκτάκτου ανάγκης και επαναλαμβάνεις τις μέρες, νοσταλγώντας την φούσκα στην οποία ζούσες.

Ο αναστολέας των Χριστουγέννων

Για τους περισσότερους οι γιορτές δημιουργούν προσδοκίες. Το εορταστικό κλίμα δημιουργεί την αίσθηση της αναμονής που θα φέρει κάτι καινούριο, κάτι καλό.  Υπάρχουν όμως και εκείνοι που δεν περιμένουν τίποτα, που αφορμή μιας κατάστασης η εξέλιξή τους σταμάτησε.

batterfies

Κάποτε ρώτησαν κάποιον που έτρεχε από το πρωί ως το βράδυ, τι είναι αυτό που του λείπει περισσότερο από τη ζωή του, κι εκείνος απάντησε…
“Η ίδια η ζωή… ώρες, ώρες νιώθω ότι έχω πεθάνει και απλά κινούμαι συνέχεια για να μην καταλάβουν οι διπλανοί μου από το δύσοσμο άρωμα του κουφαριού μου ότι είμαι σε πλήρη αποσύνθεση…”