Η 8η Μαρτίου είναι ημέρα τιμής, όχι γιορτής

Η 8η Μαρτίου είναι ημέρα τιμής, όχι γιορτής

Ο Μάρτιος κατά πολλούς, είναι ο μήνας της γυναίκας. Η 8η Μαρτίου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα, που είναι αφιερωμένη στη γυναίκα, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας, που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Η γιορτή κατά πολλούς συνεπώς αφορά τους αγώνες συνηθισμένων γυναικών, που με θάρρος και αποφασιστικότητα έγραψαν ιστορία. Το 1908 παρέλασαν 15.000 γυναίκες στους δρόμους της Νέας Υόρκης ζητώντας λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Υιοθέτησαν το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα», με το ψωμί να συμβολίζει την οικονομική ασφάλεια και τα τριαντάφυλλα την καλύτερη ποιότητα ζωής για μια γυναίκα.

Όσον αφορά στη χώρα μας σε σχέση με τους δείκτες, που αφορούν τον σεβασμό της κοινωνίας έναντι των γυναικών, τα νέα δεν είναι αυτά που θα έπρεπε. Δυστυχώς κατέχουμε την τελευταία θέση στον Δείκτη Ισότητας των Φύλων, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων (EIGE). Η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση συγκεντρώνοντας 50 βαθμούς, ενώ στην 1η θέση βρίσκεται η Σουηδία με 82,6 βαθμούς.

Ενδιαφέρον έχουν και κάποιοι επιμέρους τομείς μέτρησης, όπως ο τομέας εργασίας, ο οποίος μετράει τον βαθμό ισότιμης πρόσβασης ανδρών και γυναικών στην απασχόληση και τις καλές συνθήκες εργασίας, όπου η Ελλάδα πέτυχε σκορ 64,2 σε σχέση με μέσο όρο 71,5 στην ΕΕ. Επιπλέον στον τομέα της εξουσίας, ο οποίος μετρά την ισότητα των φύλων στις θέσεις λήψης αποφάσεων, στους πολιτικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς φορείς, η Ελλάδα βρίσκεται κάτω από το μισό του μέσου όρου της Ευρώπης.

Έπρεπε δυστυχώς να φτάσουμε στο 2019 για να επιβληθεί υποχρεωτική ποσόστωση 40% για τις γυναίκες στα ψηφοδέλτια των επερχόμενων εκλογών. Σήμερα το ελληνικό κοινοβούλιο έχει 58 γυναίκες – βουλευτές. Αποτελούν δηλαδή το 19,3% της σύνθεσης της νέας Βουλής που προέκυψε στις εκλογές του Ιουλίου, ενώ υπάρχουν τα περιθώρια για ακόμη περισσότερες γυναίκες στην επόμενη σύνθεση. Από την άλλη, η επιλογή μίας καταξιωμένης στον χώρο της γυναίκας, για να αναλάβει το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα της ΠτΔ, καταδεικνύει τη σημασία που επιβάλλεται να δείχνει το πολιτικό σύστημα στον ρόλο και την προσφορά της γυναίκας στα δημόσια αξιώματα. Είχα γράψει σε άρθρο μου πριν 3 χρόνια… “Δώστε στις γυναίκες τις κορυφαίες θεσμικές θέσεις, αν θέλετε να γίνει η χώρα μας καλύτερη…”

Το ίδιο πιστεύω ακόμη περισσότερο σήμερα.

Από την άλλη επιβάλλεται να στηριχθεί η οικογένεια και πρωτίστως η εργαζόμενη μητέρα, με μέτρα που θα ανακουφίσουν τον δύσκολο παράλληλο αγώνα της για την επιβίωση της οικογένειας και ανατροφή των παιδιών της. Αν δεν γίνει κάτι τέτοιο, θα συνεχίσουμε να μεταθέτουμε το πρόβλημα στις επόμενες γενιές και ουσιαστικά να ενισχύουμε την ένταση της διάκρισης εις βάρος των γυναικών. Η διάκριση πρέπει να πατάσσεται εν τη γενέσει της, η σεξιστική συμπεριφορά να απαξιώνεται και η βία να τιμωρείται. Η λεκτική βία, η σωματική στο σπίτι, η ψυχολογική στη δουλειά, η κάθε είδους εκβιαστική συμπεριφορά.

Από τα ανωτέρω, καταδεικνύεται η σημαντικότητα της γυναίκας στη σύγχρονη εποχή και το γεγονός, ότι για όσα έχει καταφέρει αλλά και όσα προσφέρει στην κοινωνία μας, της αρμόζει τιμή και όχι μια απλή γιορτή. Η 8η Μαρτίου συνεπώς, θεωρώ ότι χάνει όλη της τη σπουδαιότητα, μόνο και μόνο επειδή θεωρείται ημέρα γιορτής. Αν πρέπει να αποτυπώσουμε επακριβώς τη σημασία της, θα την κατέτασσα στις ημέρες τιμής αλλά όχι για όλες τις γυναίκες. Στις 8 Μαρτίου πρέπει να αποδίδεται σε άλλου είδους γυναίκες, ελάχιστος φόρος τιμής.

Στη γυναίκα, που δέχεται σωματική και ψυχική βία και επουλώνει τις πληγές της πρόχειρα, παίζοντας θέατρο όταν τη βλέπουν τα παιδιά της. Στη γυναίκα, που βιώνει τη φτώχεια, την ανεργία, την κακουχία και παρ’ όλα αυτά γελάει μπροστά στα παιδιά της. Στη γυναίκα, που ζει τον πόλεμο και αγκαλιάζει το μωρό της για να δεχτεί εκείνη την πρώτη σφαίρα. Στη γυναίκα, που μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά της και παίζει εξίσου αποτελεσματικά τον ρόλο του πατέρα σε ένα σπίτι, κάτι που δεν μπορεί να κάνει σε καμία περίπτωση ένας πατέρας. Στη γυναίκα, που βιώνει την αρρώστια και όταν βλέπει τα παιδιά της να προοδεύουν τα ξεχνάει όλα. Στη γυναίκα, που δίνει χωρίς δεύτερη σκέψη τα όργανά της για να ζήσει το παιδί της και χαμογελάει σαν να πηγαίνει σε γιορτή. Στη γυναίκα, που μεγαλώνει ένα άρρωστο διανοητικά παιδί ή ένα παιδί με ειδικές κινητικές ικανότητες και όμως χαμογελάει και είναι ακόμη πιο όμορφη και υπερήφανη γι’ αυτό. Στη γυναίκα που γεννά άνδρες, οι οποίοι ξέρουν να τιμούν τις γυναίκες. Αυτές τις γυναίκες εγώ τιμώ στις 8 Μαρτίου..!

Από τον Βάσο Π. Καραμπίλια

δικηγόρο Αθηνών, μέλος του Μητρώου στελεχών της Ν.Δ., επιστημονικό συνεργάτη στη Βουλή των Ελλήνων

Πηγή

Άσε το σχόλιο σου

avatar
  Παρακολούθησε τις απαντήσεις  
Ενημέρωσε με για