Ζωή και Θάνατος, πρωταρχικοί εραστές.

Τι ‘ ναι το άλλο μισό της Ζωής ; Ποιο να’ ναι το άλλο της πρόσωπο;
Ο θάνατος!

Και οι δυο, σαν τους εραστές, σφιχταγκαλιασμένοι, σ’ έναν παράξενα αμφίσημο εναγκαλισμό, αναλώνονται χορεύοντας  μέσα σε κάθε χειρονομία του Απείρου

Ατέρμων βρόχος

Αγαπάω τη ζωή μου όπως ο ρατσιστής τον ξένο και τον ομοφυλόφιλο, έχουμε μια ειλικρινής σχέση μίσους που δύσκολα θα μετατρεπόταν σε αγάπης. Έτσι έλεγα τουλάχιστον έως ότου σε μία από εκείνες τις συνεδρίες με τη ψυχολόγο μου, καθώς έφευγα χτύπησα πάνω σε ένα μικρό αγόρι και έπεσε στο πάτωμα. Το βοήθησα να σηκωθεί και είδα ότι το πρόσωπό του ήταν γεμάτο μουτζούρες, τα ρούχα του δαρμένα και ξεφτισμένα και τα μάτια του έμοιαζαν τόσο στα δικά μου. Όχι το χρώμα ή το σχήμα, αλλά το εσωτερικό τους, η απόγνωσή τους.

Αγάπη «Πακέτο» ή «Στο χέρι (σου)»;

Όμως όταν σου “περισσεύει” αγάπη για έναν άνθρωπο δεν ξέρεις τι να την κάνεις. Δεν είναι σαν να σου περίσσεψε γέμιση ας πούμε, να τη φας από το μπολ με το δάχτυλο ή να τη βάλεις στο ψυγείο να τη φυλάξεις.

Μυστικός αγωγός

Η προσευχή είναι το “καλώδιο” που συνδέει τον άνθρωπο με τον Θεό και ουδεποτέ άνθρωπος,σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, άντεξε χωρίς αυτή την σύνδεση. Χωρίς αυτή την εσωτερική ανάγκη επικοινωνίας μαζί Του, ακόμα και εκείνοι που δεν το παραδέχονται, μυστικά μέσα τους, υπάρχουν στιγμές που αδημονούν για αυτή την σύνδεση.

Η ζωή σε λέξεις

Λένε συχνά πώς η ζωή είναι ένα παράξενο τραίνο, που πότε το προλαβαίνεις, πότε σ’ αφήνει πίσω:

Ανεβαίνω στο τραίνο λοιπόν, σκαρφαλώνω, κι ούτε καν που κοιτάω πίσω: όχι, δεν αφήνω τις στιγμές να με προσπεράσουν, είναι ζήτημα ουσίας!

Δεν είσαι μόνος

«Ας φτιάξω ένα ζεστό τσάι» λες και χάνεσαι στις σκέψεις σου ενώ τα δάχτυλά σου αγκαλιάζουν σαν ερωμένη τους την ζεστή κούπα με το μαγικό υγρό. Χάνεις όλες αυτές τις μικρές χαρές που μοιάζουν με φυτρωμένες κόκκινες παπαρούνες σε ένα παγοδρόμιο απλά και μόνο για να γλιστρήσεις με τα πέδιλά σου και να πας πιο πέρα.