Ορίζοντας

Φθινόπωρο αλλιώς

Σχεδόν σε λυπάμαι εποχή, εκεί επιμένεις να θυμίζεις όσα έγιναν, όσα έφυγαν, μα παρ’ το απόφαση… έφυγαν… εμείς το δεχτήκαμε, το ζήσαμε, την πάθαμε, μάθαμε, αποφασίσαμε, τέλος.

Το ασανσέρ της ζωής μας

Όλα άναβαν.. Και η φωνή πάλι μου έλεγε πάτα τα όλα, η αλήθεια είναι ότι φοβήθηκα και βλέπω κουμπί “Φόβος” και το πατάω, κατεβαίνω στον φόβο, και ναι ένιωθα φόβο πολύ φόβο, ήθελα να κλάψω, αλλά αντιμετώπισα τον φόβο, Ο φόβος πρέπει να αντιμετωπίζετε!!

mi

ΜΗ σταματάς να δρας. Η δράση είναι λυτρωτική και απελευθερωτική. Ξεπέρασε τον παλιό,         γερασμένο και επίπλαστο εαυτό σου. Η δράση δεν φέρνει αποκλειστικά επιτυχία. Όχι. Φέρνει δημιουργία και συμμετοχή στην προσπάθεια.

Νιώθεις ακόμα κάτι;

Η ελπίδα παίρνει το περίστροφο και πατάει την σκανδάλη κάποτε. Αυτή η μικρή επίρρηματική λέξη, το “κάτι”, ορθώνει το ανάστημα της και καγχάζει περιπαιχτικά σε όποιον ρίξει άγκυρα στα θολά νερά της.

prosklisi-gia-apodrasi

Όταν ο φόβος για τη ζωή χτυπάει κόκκινο.

Όταν νιώθεις πως είσαι εντελώς μόνος, αλλά δε λες να εγκαταλείψεις τη μάσκα τού χαμόγελου που έμαθες-χρόνια τώρα-να φοράς.

Όταν ο θυμός χτυπάει κόκκινο και θες να τσιρίξεις, αλλά, αντί γι αυτό προσποιείσαι πως ζεις σε απόλυτη αρμονία με το σύμπαν.