Ιδεογράφος

Μια αγκαλιά με χρώματα!

Έλα να παίξουμε. Όχι, δεν σταματάμε. Ούτε ξεχάστηκα. Έλα δίπλα μου, κοίτα τα χρώματα! Τα φυλάω για εκείνες τις κουρασμένες, τις μικρές θλιμμένες στιγμές, τις στιγμές που μοιάζουν με μικρή παραίτηση, κι όμως δεν είναι! Έλα να παίξουμε με τις λέξεις και τα χρώματα. Να ζωγραφίσουμε τις λέξεις, να κυοφορήσουμε θάλασσες, να σχηματίσουμε με τα χέρια μας φτερά. Να ακούσουμε τα φεγγάρια, να χρωματίσουμε τα αγαπημένα μας τραγούδια, να πλέξουμε μια

Η ανάμνηση σου.

Ποιος να μου το έλεγε ότι κάποια μέρα θα περάσω από την ανάμνηση σου, και δεν θα γύριζα καν να κοιτάξω. Ξέρω με το που το διάβασες, κάποιο άτομο σου ήρθε συγκεκριμένο στο μυαλό ή και πολλά. Ποιος το περίμενε ε; Αυτός που κάποτε σκεφτόσουν εσύ, που έκανες τα πάντα, τώρα να σε σκέφτεται, να του λείπεις να έχεις γίνει ανάμνηση του, και ούτε αυτή να γυρίζει να τον κοιτάει.

Διακοπές αγάπη μου

Οι ιδανικές διακοπές για κάποιους είναι ένα σύστημα δύο εξισώσεων με τρεις αγνώστους. Όσοι παρακολουθούσαν τους καθηγητές τους στο σχολείο γνωρίζουν ήδη ότι ένα τέτοιο σύστημα δεν είναι δυνατόν να λυθεί, τουλάχιστον όχι με τα μαθηματικά που διδάσκονται στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Χείμαρροι από συναισθήματα με λέξεις δοσμένα

Δίνοντας χώρο… χρόνο… με υπομονή και καρτερικότητα για αποδοχή και λείανση των μνημών που έχτισαν εκείνους τους ψηλούς τοίχους που κρύβουν όλη τη μαγεία και τη θέα πέρα από τα σύνορα της φαντασίας που όμως είναι ένα μικρό βήμα εμπρός…

women

Άνθρωποι με υπέροχο, καθαρό και φωτεινό περιτύλιγμα, το λεγόμενο emballage, με κρυμμένη, τέτοια σαπίλα και δυσοσμία, που, όταν φτάσεις στο βάθος τής ψυχής τους και ανακαλύψεις τη βρωμιά τους, τότε, θα προτιμούσες να ζήσεις δια βίου στην κοντινότερη χωματερή

Γιατί σε κάθε παράδεισο, κάποια στιγμή, κάποιος δαγκώνει το μήλο...

Γράφει η Μίνα Δαμίγου Η Εύα έφταιγε τελικά ή ο Αδάμ απλά χρειαζόταν μια δικαιολογία κι ένα κίνητρο που δεν ήταν ικανός να βρει μονάχος του; Προπατορικό αμάρτημα σου λέει…Παράδεισος, μήλο, ποιος δάγκωσε, ποιος διάλεξε και πάει λέγοντας… Ποιανού όμως τελικά δεν έχουμε καταλήξει. Όποτε μας βολεύει είναι του ανήρ κι όποτε άλλοτε της γυνής . Σάμπως έχει και καμία σημασία; Και οι δύο λάθος ήταν. Ο ένας έκανε τάχα