Ιδεογράφος

Λυμένα χέρια, πλεγμένες ψυχές...

Λυμένα Χέρια , Πλεγμένες Ψυχές… Γράφει η Μίνα Δαμίγου Κι αν αγάπησα κάτι στον εαυτό μου, αυτό ήταν που μου άρεσε η αίσθηση της ελευθερίας στα χέρια σου. Η αίσθηση του να είμαι δίπλα σου γιατί το θέλω κι όχι γιατί οι συνθήκες με τον καιρό θα με δένουν αναπόφευκτα κοντά σου. Η αίσθηση του να σ’ αγκαλιάζω χωρίς να σε αγγίζω. Η αίσθηση του εγώ να σε κοιτάζω κι

έρωτας

Έχει πρωταρχικό ρόλο τον εαυτό μας, γι’ αυτό είναι και πρωτόγονος, είναι εγωιστικός και κτητικός, ο έρωτας όμως αφήνει τον Ίμερο όταν γνωρίζει την ψυχή του άλλου και τότε γίνεται αγάπη, δέσιμο αιώνιο που ικανοποιεί το κορμί και γαληνεύει την ψυχή.

Με τα μάτια της κρυμμένης αλήθειας

Αυτή η ανάγκη μου να ψάξω να την βρω με κάνει να γράφω τώρα. Κάνω ένα μεγάλο βήμα και βγαίνω από τα όριά μου. Έξω από το πρέπει.
Πόσο “μία” και πόσο “μοναδική” μπορεί να είναι η Αλήθεια;
Η ανάγκη μας για την αλήθεια είναι εκείνη που έχει μοναδική υπόσταση! Είναι αυτή που μας αναγκάζει κάθε φορά να δημιουργούμε μία Αλήθεια κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μας.

καταπίεση των πρέπει και η ελευθεριότητα των δικαιωμάτων

Ο μεγαλύτερος φόβος τελικά είναι ο φόβος της ελευθερίας.

Δεν ξέρουμε τι είναι. Δεν έχουμε ιδέα.

Η εποχή έχει μπερδέψει την ελευθερία με την ελευθεριότητα.

H ελευθερία στην πλήρη παραμόρφωσή της.

Από τα καταπιεστικά πρέπει, πήγε στο άλλο άκρο της διεκδίκησης των δικαιωμάτων πάσης φύσεως.

sea

Παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου… παντού πόνος που καλύπτεται σε επιφανειακές σχέσεις… φθηνές… πρόσκαιρες… χωρίς ίχνος αλήθειας… συνεχής προβολή και ανάγκη επιβεβαίωσης… ρηχά συναισθήματα… κατά βάθος όλοι φωνασκούν σιωπηλά μήπως οι κραυγές ακουσθούν στα πέρατα και φανεί αυτό που προσμονούν…