Άνοιξη, η εποχή της αναζήτησης.

Ήρθε λοιπόν κι ο Μάρτιος και κανένας σχεδόν δεν κατάλαβε πως πέρασε ένας ολόκληρος χειμώνας. Άλλη μια εποχή που δεν μας άφησαν οι συνθήκες να βιώσουμε. Άλλοι 3 μήνες που πέρασαν αλλά μας άφησαν το αποτύπωμα μόνο ελάχιστων στιγμών. Η άνοιξη είναι εδώ και μας καλεί να ταξιδέψουμε.

Ένα αληθινό παραμύθι!

Κι εσύ γεννήθηκες για να ενώσεις τους Ανθρώπους μέσα απ’ την Αγάπη, ενώ σήμερα κάτι και κάποιος άλλος προσπαθεί να χωρίσει τους ανθρώπους μέσα απ’ το φόβο.

Έτσι, θα μένω εδώ, κάθε νύχτα να Σε κοιτώ, να παίρνω δύναμη, να γεμίζω ελπίδα, να νιώθω ασφάλεια πως ό,τι κι αν συμβαίνει τίποτα και κανένας δεν μπορεί να με βλάψει, όταν Εσένα έχω μαζί μου.

Ευτυχισμένες μέρες

Ένα είδος ευτυχίας που δεν είχε ξαναβρεθεί στο δρόμο της. Αυτό ήταν και ο λόγος για να τρομάζει. Να φοβάται και να ενθουσιάζεται ταυτόχρονα για εκείνον. Για το που θα καταλήξει η ιστορία τους.

Που είναι στραμμένη η καρδιά σου και το βλέμμα σου άνθρωπε;

Ποιος σου φταίει, αν αρνείσαι να σε δεις;

Τόση δύναμη να την πετάς… και να επιμένεις να κοιτάς στα χαμηλά.

Κρίμα να έχεις θεϊκή δύναμη, κι όμως να επιλέγεις να περπατάς με την καρδιά στα πόδια.

Ζω για εκείνη την στιγμή...

Κάτι τέτοιες στιγμές λοιπόν, οφείλεις να σεβαστείς τη διαφορετική άποψη. Οφείλεις να σεβαστείς εκείνον που δεν πιστεύει σε όλο αυτό το κακό, ακόμη και εκείνον που βλέπει μόνο συνωμοσίες και δράκους. Και κυρίως να σεβαστείς εκείνον που μέσα στην πίκρα του λουκέτου, δεν ακούει κανέναν.

Αδιέξοδος

Είναι σχεδόν ξημέρωμα… ο ύπνος πάλι δεν με πιάνει.

Οι σκέψεις καίνε τα σωθικά μου και μου φωνάζουν. Μα εγώ δεν έχω φωνή και ας ουρλιάζω μέσα μου.

Μια σιωπή που αναζητά την επαφή

Εκεί δεν ξαναγυρίζω. Δεν είμαι και δεν μοιάζω πια με εκείνη.
Εδώ, είμαι δίπλα μου, κι ας είναι δύσκολα και πάλι.
Κάθε φορά θα προχωρώ μπροστά, βήμα – βήμα, μονόδρομος ο δρόμος, δεν έχει επιστροφή.
Μόνο σαν γίνεις άλλος, εμείς θα ανταμώσουμε και πάλι.
Μπορεί να είμαι φύλλο μόνο του, μα πόση λάμψη γέμισα μες στην σιωπή!