Ανθρωπινές Σχέσεις

Μικρός Θάνατος

Πρέπει – αστεία λέξη για το μικρό θάνατο. Πρέπει να χαμογελάς, να δείχνεις πως ζεις και ας σαπίζεις μέσα σου αργά – αργά. Εμφανίζεις τον κλόουν εαυτό που έχτισες για στιγμές εκτάκτου ανάγκης και επαναλαμβάνεις τις μέρες, νοσταλγώντας την φούσκα στην οποία ζούσες.

Ζεις ή υπομένεις;

Δεν είμαστε δω γιατί βρήκαμε το ελιξίριο τής ευτυχίας. Ιδέα δεν έχουμε. Έχουμε όμως την ανάγκη, σ’αυτό το πέρασμα που λέγεται ζωή, να νιώσουμε, να γευτούμε, να χαρούμε. Ψάχνουμε μυστικούλια, ανταλλάσουμε ιδέες κι ελπίζουμε να φτάσουμε σ’ένα ποθητό σημείο συναισθημάτων και βιωμάτων χαράς, ευεξίας και ευζωίας.

Νύχτες με τον εχθρό μου

Όλα ξεκινούν από ένα αστείο και αθώο χαστούκι που πίσω του κρύβει μια μεγάλη αλήθεια (εγώ είμαι το αφεντικό, εγώ αποφασίζω) και εσύ που το ανέχτηκες έχεις δημιουργήσει ένα θύτη και αυτομάτως εσύ γίνεσαι το θύμα.

Βοήθεια!!! Δεν προλαβαίνω να μάθω όσα θέλω!!!

Βλέπω ένα άρθρο που αφορά το ποδόσφαιρο και σκέφτομαι “αχ, πόσο πίσω έμεινα στις γνώσεις μου πάνω στ’ αθλήματα! Να ενημερωθώ λιγουλάκι πάνω σ’ αυτό”. Και μετά ακούω κάτι πάνω στην πολιτική, και πάλι απ’ την αρχή

Ο εφιάλτης του 21ου αιώνα.

Με τρομάζει να βαδίζω σ’ ένα αβέβαιο μέλλον που δε ξέρω για πόσο θα ζήσω. Με τρομάζει η ιδέα πως κάποιος συνάνθρωπος μου μπορεί να σηκώσει ξαφνικά και με τόση ευκολία ένα όπλο και να πάρει μια ζωή. Μια ζωή που δε πρόλαβε να ολοκληρωθεί και έφυγε από έναν εγωισμό.

sunset-3689760_640

Υπάρχει όμως, (σαν υποβόσκουσα)  μια εγγενής επανάσταση, που μπορεί να ανακόψει την αρχή της (προδιαγεγραμμένης πορείας) και κατακτώντας ένα περιθώριο χώρου να αποκτήσουμε και κάποιο κομμάτι ελεύθερου ορίζοντα για να στεγάσουμε τις δικές μας προσπάθειες και επιτεύξεις μέσα στο σύμπαν. Ο καθένας ξεχωριστά και στην συνέχεια όλοι μαζί..

Ο μαλάκας που επιμένει

Είναι φορές που κάποιος μένει δίπλα μας παρόλο που τον απορρίψαμε ερωτικά. Ποιοι είμαστε, όμως, εμείς οι ψωνάρες που θα τον βαφτίσουμε «μαλάκα που επιμένει» όταν ποτέ δεν επέμεινε κι απλά μας αγαπάει νέτα-σκέτα κι ανθρώπινα;