«Μπλούμ-onday» – H «Μπλε Δευτέρα», αλλιώς.

blue onday

«Μπλούμ-onday» – H «Μπλε Δευτέρα», αλλιώς.

Πλησιάζει και φέτος η πλέον μελαγχολική ημέρα του χρόνου, την οποία η σχετική ψευδοεπιστημονική θεωρία επέλεξε να ταυτίσει με την τρίτη Δευτέρα του Ιανουαρίου. Μία θεωρία στο λαιμό της οποίας, ο μαθηματικός τύπος του Αρνάλ, με τις έξι παραμέτρους του, τη μεγάλη γραμμή κλάσματος και έναν γεμάτο κύρος εκθετικό παράγοντα, φόρεσε επίσημα και το τζιτζιφιόγκικο παπιγιόν μιας επιστημονικής σοβαροφάνειας. Τίποτα μεμπτό δε βρίσκω σε αυτό. Μόνο αισθάνομαι ότι το 2018, που ξεκίνησε Δευτέρα, σαν να αδικείται λίγο, γιατί η τρίτη Δευτέρα του Γενάρη του, ήρθε πολύ νωρίς. Ας του χαϊδέψουμε παρηγορητικά την πλάτη.

Υποψιάζομαι ότι η παραπάνω θεωρία αγκαλιάστηκε από τον κόσμο κι έχει τόση απήχηση επειδή προσφέρει την ανακούφιση του να παραδεχόμαστε τόσοι πολλοί ταυτόχρονα και ανοιχτά ότι κάποιες φορές υποφέρουμε από μελαγχολία. Είναι μία ευκαιρία να αποτίσουμε φόρο τιμής σε ένα τόσο οικείο σε όλους συναίσθημα και να εγκριθεί το δικαίωμα μας αυτή τη μέρα να είμαστε όσο μελαγχολικοί θέλουμε. Είναι η απελευθέρωση από τις γραμμές που τσουλάει η κοινωνική επιταγή «πρέπει να είσαι πάντα ευτυχισμένος αλλιώς κάτι τρέχει με εσένα» το φασαριόζικο, αλάδωτο, τρενάκι του τρόμου της. Είναι η μέρα ελεύθερου γεύματος βρε αδελφέ, που λένε και όσοι κάνουν διατροφή.

Η μελαγχολία μπορεί να είναι λιγομίλητη, διακριτική και ταυτόχρονα βαριά, σαν ευγενική υπενθύμιση οφειλής. Είναι η πλούσια εκείνη γυναίκα που τα λεφτά δεν της έδωσαν ευτυχία ούτε γαλήνεψαν τις εσωτερικές της ταραχές. Κάτι σαν τις γυναίκες με επίθετο Ωνάση.

Εξ’ αιτίας της μελαγχολίας κάποιες μέρες μπορεί να αδυνατούμε να ανασύρουμε την αισιοδοξία μας από μέσα μας, με τον ίδιο τρόπο που  καμιά φορά αδυνατούμε να θυμηθούμε το pin μας και προς στιγμήν φοβόμαστε λίγο ή θυμώνουμε, που είναι το ίδιο.

Όμως, η μελαγχολία δεν είναι πάντα κακή. Μπορεί να μας προσφέρει κάτι σημαντικό. Την ησυχία. Μία χρήσιμη σιωπή, που μας επιτρέπει να ακούμε το αίμα καθώς ρέει στο σώμα μας, ήχος που θυμίζει ακτή σε νηνεμία. Εκεί μπορούμε που και που να ξεδιπλώνουμε την ψάθα μας, να κάθεται αναπαυτικά η ψυχή μας, να πετάει βοτσαλάκια στον ωκεανό των σκέψεών μας, γκελαριστά, «μπλουμ-μπλουμ-μπλουμ». Στη σιγουριά της ίδιας μας της ύπαρξης, να μας αφουγκραζόμαστε, με εμπιστοσύνη. Τότε μπορεί και να περάσουν από δίπλα μας κάνα δυο από τις λύσεις που αναζητούμε και να μας γνέψουν φιλικά.

Πλησιάζει μπλε Δευτέρα. Μελαγχολική ή και όχι. Ίσως να έρθει μια μπλε Τετάρτη ή Κυριακή. Ας τις αποδεχτούμε όταν έρθουν. Ας «μελαγχολήσουμε» όσο μας χρειάζεται ώστε να περάσουν. Διανύουμε άλλη μία χρονιά. Κι αν εισπνεύσουμε αρκετά βαθιά και παρατεταμένα, θα διαπιστώσουμε ότι, κάπου στο βάθος, μυρίζει κιόλας Άνοιξη.

0 0 votes
Article Rating
Παρακολούθησε τις απαντήσεις
Ενημέρωσε με για
guest
1 Comment
Παλαιώτερα
Νεώτερα Μεγαλύτερη βαθμολογία
Inline Feedbacks
View all comments
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΗΣ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΗΣ
19/01/2018 11:22 ΠΜ

μα το μπλε για μελαγχολία; Το μπλε ; Πολυ ωραιο αρθρο !